Empatyczna komunikacja. Rozwój osobisty. Refleksje. Dziękuję, że tu jesteś:)

Posts tagged ‘osądzanie’

My w relacji i komunikacji

IMG_4033

„Świat, w którym żyjemy, powstaje z jakości naszych relacji”.

 Martin Buber

W komunikacji empatycznej kluczowa jest intencja kontaktu i współpracy z innymi ludźmi, również w rodzinie. Komunikacja empatyczna w relacji przynosi nam odczucie: „Widzę cię, jesteś dla mnie ważny”. To wyrażanie wdzięczności >>>

Nie gramy w grę „Moje jest lepsze”>>> lub jej odmiany: „Kto jest mądrzejszy/bardziej zapracowany/bardziej dojrzały/odpowiedzialny, itp”.

„Zrozumieć potrzeby drugiej osoby nie oznacza rezygnacji ze swoich własnych. Oznacza natomiast okazanie drugiej osobie, że jesteś zainteresowany zarówno swoimi, jak i jej potrzebami”. M. B. Rosenberg

Współpraca w relacji oznacza, że troszczymy się o siebie; staramy się też zrozumieć i wysłuchać bliską nam osobę, wspierać jej działania i rozwój, szukać rozwiązań korzystnych dla nas obojga. Czasem rezygnujemy z niektórych swoich potrzeb, aby wnieść równowagę do związku i zaspokoić pragnienia drugiej strony.

„Jeśli osądzasz ludzi, nie masz czasu, aby ich kochać”.
Matka Teresa

Komunikacja  empatyczna w relacji oznacza, że unikamy osądzania. 

Osądzanie powoduje że zamiast budowania więzi, ludzie oddalają się od siebie. Ocena bywa wygodna: wystarczy usiąść wygodnie na kanapie, głośno ponarzekać i wskazać palcem wskazującym – to twoja wina. I mamy sprawę załatwioną. Nie trzeba wykazywać inicjatywy i szukać rozwiązań. Niestety ponosimy wtedy duży koszt – jesteśmy zalani złością, żalem, smutkiem, a nasze problemy regularnie się powtarzają i rosną z upływem czasu. Trzeba więc przytomności umysłu, abyśmy dostrzegli nutę osądzania. Zamiast narzekania skuteczniejsze jest skupienie się na sobie. Pytamy i wyrażamy empatię dla siebie: „Co czuję, czego potrzebuję?” Wtedy też łatwiej o empatię dla drugiej strony. „Connect before correct” czyli najpierw nawiązujemy kontakt z drugą osobą zanim wyrazimy chęć  zmiany/naprawy czegoś.

Wybierając intencję kontaktu z drugim człowiekiem, jesteśmy gotowi na nowe opcje, rozwiązania,  nie trzymamy się sztywno swoich preferencji.

Współpraca to przyjazna atmosfera i  życzliwość dla drugiej osoby. To stwarzanie przestrzeni na rozmowę. To współdziałanie, aby osiągnąć wspólne cele w  relacji. Parnerstwo buduje zaufanie i bliskość w związku. Daje poczucie bezpieczeństwa. 

Uczymy się porozumiewać się na poziomie serca, z szacunkiem i zrozumieniem dla świata drugiego człowieka.

Więcej w linku ” Metoda 4 kroków”

O współpracy w USA >>>

Język a przemoc/Language and Violence

IMG_0613” Istnieją 3 rodzaje przemocy: pierwszy –  poprzez nasze uczynki, drugi- poprzez nasze słowa, trzeci-  poprzez nasze myśli. Korzeniem wszelkiej przemocy jest świat myśli, dlatego też trening umysłu jest tak istotny”.

Eknath Easwaran

O.J. Harvey, profesor psychologii z USA, prowadzi badania nad związkami pomiędzy językiem a przemocą. Losowo wybrał fragmenty tekstów literackich z różnych krajów i porównał częstotliwość, z jaką pojawiają się słowa osądzające ludzi. Jego praca wykazała, że istnieje wyraźna korelacja między częstym używaniem takich słów a przypadkami przemocy. Natomiast w obrębie kultur, w których ludzie myślą kategoriami ludzkich potrzeb, przemoc występuje rzadziej niż tam, gdzie ludzie przylepiają sobie nawzajem etykietki „dobrych” i „złych”, wierząc przy tym, że źli zasługują na karę.

U korzeni większości przemocy – słownej, psychicznej, fizycznej występującej  w obrębie rodziny, plemienia, narodu – jest sposób myślenia – kiedy przyczyny konfliktu znajduje się w błędach drugiej strony. Towarzyszy temu nieumiejętność dostrzegania własnych i cudzych uczuć, obaw, tęsknot, pragnień, itp.¹

Ćwiczenie

Sporządź listę osądów, które najczęściej przychodzą ci do głowy w postaci zdania: „Nie lubię ludzi, którzy ………” Rozpoznaj swoje negatywne oceny. A potem zapytaj  siebie: „Która z moich niezaspokojonych potrzeb dochodzi do głosu kiedy kogoś tak osądzam?” Na przykład: „Nie lubię ludzi, którzy są aroganccy”. Moją niezaspokojoną potrzebą może być szacunek, potrzeba kontaktu z drugim człowiekiem”.

Dzięki ćwiczeniu możemy nauczyć się myśleć kategoriami niezaspokojonych potrzeb, a nie osądów. I pamiętajmy, że zmiana nawyków myślenia wymaga czasu i świadomego wysiłku.

¹ Na podstawie ksiażki Marshall B. Rosenberg “Porozumienie Bez Przemocy – o języku Serca”, Wydawnictwo:   Jacek Santorski & Co”, Warszawa 2003

 

Language and Violence

IMG_0613O.J. Harvey, a psychology professor from the USA, researched the link between the use of language and violence. He took random samples of literature from many countries around the world and tabulated the frequency of the use of words that judge people. His study showed a high correlation between the frequency of use of such words and the frequency of use of violence in the society that the literature came from. There was considerably less violence in cultures where people think in terms of human needs than in cultures where people label one another as „good” or „bad” and believe that the „bad” ones deserve to be punished.
At the root of much violence – whether verbal, psychological or physical, or whether among family members, tribes or nations – is a kind of thinking that attributes the cause of conflict to wrongness in one’s adversaries and the corresponding inability to think of one self’s or other’s feelings, fearings, yearnings or losses¹.

The exercise
List the judgments that arise most frequently into your thoughts from the sentence „I don’t like people who are…..” Collect all the negative judgments listed and then ask yourself „When I make these judgements of a person, what do I need but not getting?” In this way, we train ourselves to frame our thinking in terms of unfulfilled needs rather than in terms of judgments of other people. For example: „I don’t like people who are arrogant”. My unmet needs could be respect and a need for connection with the person. Remember, it requires time and conscious effort to change the habits of thinking.

¹ Based on the book by Marshall B. Rosenberg „Nonviolent Communication: A language of life”, PuddleDancer Press, 2003

 

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: